Nowe rozporządzenie Bruksela I (1215/2012) zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE

Od kilka lat wiadome było, że UE pracuje nad rewizją rozporządzenia 44/2001 znanym szeroko jako „rozporządzenie Bruksela I”. Rozporządzenie określa jurysdykcję sądów oraz zasady wykonywania i uznawania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych. Uważane jest za podstawowy akt europejskiego prawa procesowego. Jego doniosłość w sprawach transgranicznych jest nie do przecenienia. O pracach legislacyjnych prowadzonych w Parlamencie Europejskim informowaliśmy już wcześniej na blogu międzynarodoweprawohadlowe.wordpress.com.

20 grudnia 2012 r. opublikowano uchwaloną 12 grudnia 2012 r. nową wersję rozporządzenia Bruksela I. Otrzymało ono numer 1215/2012. Pełna nazwa rozporządzenia brzmi: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) Nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona).


W przyjętym w grudniu 2012 r. rozporządzeniu nie ostało się wiele z pierwotnie proponowanych przez Komisję Europejską zmian.

Pomimo szerokiej dyskusji i kilku idących w różnych kierunkach propozycji w tym przedmiocie, utrzymano znane już z rozporządzenia 44/2001 wyłączenie sądownictwa arbitrażowego. W Preambule doprecyzowano jednak zakres wyłączenia. Zarzucono także propozycję rozszerzenia podmiotowego zakresu zastosowania rozporządzenia na pozwanych mających miejsce zamieszkania poza UE i na stosunki nie powiązane z terytorium UE. Utrzymano zatem dotychczasową podstawową regułę, zgodnie z którą rozporządzenie stosuje się jeżeli pozwany ma miejsce zamieszkania w państwie członkowskim.

Natomiast istotną zmianą, do której od początku prac nad rewizją rozporządzenia konsekwentnie zmierzała Komisja Europejska, jest rezygnacja z konieczności nadania orzeczeniu wydanemu w państwie członkowskim UE exequatur w specjalnym postępowaniu delibacyjnym w państwie wykonania. Uznano bowiem, że exequatur stanowi niepotrzebny formalizm utrudniający i przedłużający wykonanie orzeczenia w innych państwach członkowskich. W art. 39 rozporządzenia podkreślono, że: „Orzeczenie wydane w państwie członkowskim, które jest wykonalne w tym państwie członkowskim, jest wykonalne w innym państwie członkowskim bez potrzeby stwierdzania jego wykonalności”. Pozostawiono jednakże podstawy odmowy wykonania orzeczenia znane z dotychczasowych przepisów. Będą one jednak rozpatrywane na wniosek strony opierającej się wykonaniu, złożony do właściwego sądu w państwie wykonania.

About these ads

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s