Czy kłopoty księżnej Kate Middleton przyczynią się do rozwoju europejskiego prawa prywatnego międzynarodowego?

Dwa tygodnie temu francuski tabloid Closer opublikował zdjęcia topless księżnej Kate Middleton opalającej się na terenie prywatnej rezydencji w Południowej Francji, położonej z dala od innych domów, gdzie wypoczywała wraz z mężem, księciem Williamem. Poirytowana tą okolicznością książęca para złożyła do francuskiego sądu w Nanterre wniosek o zakaz publikacji i dalszego rozpowszechniania zdjęć. Francuski sąd błyskawicznie wydał korzystną dla wnioskodawców decyzję. Jak to jednak bywa we współczesnym świecie mediów, nie udało się powstrzymać rozlewu nieszczęsnych zdjęć po tabloidach w całej Europie oraz rozmaitych portalach w Internecie.

Cała sprawa rodzi niezwykle interesujące pytania z punktu widzenia jurysdykcji sądów oraz prawa prywatnego międzynarodowego, które stały się przedmiotem żywej dyskusji w Europie (zob. zwłaszcza opinie ekspertów prawa kolizyjnego umieszczane na conflictoflaws.net). W omawianej sprawie francuski sąd był oczywiście kompetentny na podstawie rozporządzenia 44/2001 aby wydać zakaz publikacji przeciwko wydawcy mającemu siedzibę we Francji (jako sąd miejsca siedziby pozwanego – art. 2) i dotyczącego szkód wyrządzonych we Francji (jako sąd miejsca, gdzie nastąpiły skutki naruszenia – art. 5 ust. 3; por. C-68/93 Fiona Shevill i C‑509/09 eDate Advertising). Czy jednak byłby on również władny orzekać w przedmiocie zakazu rozpowszechniania zdjęć w innych państwach członkowskich? Czy gdyby takie orzeczenie wydał (co nie miało miejsca w sprawie) to mogłoby ono zostać uznane? Czy też księżna Middleton powinna dochodzić swych roszczeń w każdym państwie osobno? Jak powstrzymać globalny wyciek zdjęć do Internetu?

Na płaszczyźnie prawa kolizyjnego powstaje także pytanie jakie prawo jest właściwe dla roszczeń książęcej pary. Sąd francuski nie rozważał tej kwestii opierając swą decyzję na prawie francuskim. Czy prawidłowo? Co gdyby roszczenia oceniane były przez inne sądy? Trudności wynikają także z faktu, że w omawianym przedmiocie nie istnieją ujednolicone normy kolizyjne na poziomie UE. Z zakresu rozporządzenia Rzym II wyłączono bowiem „zobowiązania pozaumowne wynikające z naruszenia prawa do prywatności i innych dóbr osobistych, w tym zniesławienie” (art. 1 ust. 2 lit g). Materia ta była na tyle kontrowersyjna, że państwa członkowskie nie potrafiły wypracować satysfakcjonującego wszystkie strony kompromisu. Pominięcie tej niezwykle ważkiej materii jest często krytykowane. Postuluje się zmianę rozporządzenia w tym zakresie. Istotna propozycja została przedstawiona w rezolucji Komitetu Spraw Prawnych Parlamentu Europejskiego z 2 maja b.r. Według tego projektu stosowna norma (art. 5a) mogłaby (w jęz. ang.) brzmieć następująco:

Article 5a   Privacy and rights relating to personality

1. The law applicable to a non-contractual obligation arising out of a violation of privacy or rights relating to the personality, including defamation, shall be the law of the country in which the most significant element or elements of the loss or damage occur or are likely to occur.

2. However, the law applicable shall be the law of the country in which the defendant is habitually resident if he or she could not reasonably have foreseen substantial consequences of his or her act occurring in the country designated by paragraph 1.

3. Where the violation is caused by the publication of printed matter or by a broadcast, the country in which the most significant element or elements of the damage occur or are likely to occur shall be deemed to be the country to which the publication or broadcasting service is principally directed or, if this is not apparent, the country in which editorial control is exercised, and that country’s law shall be applicable. The country to which the publication or broadcast is directed shall be determined in particular by the language of the publication or broadcast or by sales or audience size in a given country as a proportion of total sales or audience size or by a combination of those factors.

4. The law applicable to the right of reply or equivalent measures and to any preventive measures or prohibitory injunctions against a publisher or broadcaster regarding the content of a publication or broadcast and regarding the violation of privacy or of rights relating to the personality resulting from the handling of personal data shall be the law of the country in which the publisher, broadcaster or handler has its habitual residence.

Ponieważ w chwili obecnej Komisja Europejska zbiera informacje od państw członkowskich na temat doświadczeń w stosowaniu rozporządzeniu Rzym II i w niedługim czasie planuje przedstawienie sprawozdania, o którym mowa jest w art. 30 rozporządzenia, niewątpliwie nadarza się okazja dla uregulowania istniejącej w odniesieniu do ochrony prywatności luki. Czas pokaże czy głośna sprawa księżnej Kate Middleton przyczyni się do rozwoju europejskiego prawa prywatnego międzynarodowego.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s