Jednostronne klauzule wyboru sądu są nieważne na tle rozporządzenia 44/2001- wyrok francuskiego Sądu Kasacyjnego z 26 września 2012 r.

W wyroku z dnia 26 września 2012 r. w sprawie La société Banque privée Edmond de Rothschild Europe v. X, francuski Sąd Kasacyjny (Cour de Cassation) uznał za nieważne na tle rozporządzenia 44/2001 klauzule, które w sposób jednostronny określają jurysdykcję wyłączną sądu.

Spór zawisł przed francuskimi sądami pomiędzy dziedziczką sporej sumy zamieszkałą we Francji i Luksemburskim bankiem. Powódka wpłaciła wspomnianą kwotę na konto w banku na podstawie umowy rachunku bankowego. Umowa ta zawierała klauzulę przewidującą wyłączną jurysdykcję luksemburskich sadów, ale zezwalającą jednocześnie bankowi wytoczyć powództwo przed sądami dowolnie wybranego przez siebie państwa.

Cour de Cassation ocenił zatem, że klauzula nie przewidywała rzeczywistego zobowiązania dla banku i jako zależna wyłącznie od woli jednej ze stron umowy jest nieważna na tle art. 23 rozporządzenia 44/2001. Myślenie sądu kasacyjnego wyraźnie opierało się tu na odniesieniu do zobowiązań, których wykonanie uzależnione jest od okoliczności, kontrolowanych wyłącznie przez jedną stronę. Tego typu zobowiązania są nieważne zgodnie z przepisami francuskiego kodeksu cywilnego (mówi się o nich „potestative”). Z orzeczenia Cour de Cassation wynika zatem, że tego typu reguła znajduje zastosowanie także na tle art. 23 rozporządzenia, szczególnie gdy chodzi o umowę zawartą przez konsumenta z bankiem.

Informację podajemy za conflictoflaws.net. Pełną treść orzeczenia Sądu Kasacyjnego można znaleźć tutaj.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s