Wyrok w sprawie Folien Fischer: powództwo o ustalenie braku odpowiedzialności za czyn niedozwolony podlega pod zakres art. 5 ust. 3 rozporządzenia 44/2001

W dniu 25 października 2012 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał orzeczenie w sprawie C-133/11 Folien Fischer AG i Fofitec AG v. Ritrama Spa. Folien Fischer z siedzibą w Szwajcarii, zajmuje się produkcją i sprzedażą papierów powlekanych i taśm samoprzylepnych, a Fofitec było uprawnione do określonych patentów istotnych w sprawie. Natomiast Ritrama z siedzibą we Włoszech produkuje i sprzedaje laminaty i uszlachetnione folie. W 2007 r. Ritrama stwierdziła w piśmie skierowanym do Folien Fischer, że jej polityka dystrybucyjna oraz odmowa udzielenia przez nią licencji patentowych są sprzeczne z prawem konkurencji. Uprzedzając ewentualne kroki prawne drugiej strony, Folien Fischer i Fofitec wniosły przed sądem w Niemczech powództwo o ustalenie, że nie mają one obowiązku zaprzestania swojej praktyki handlowej, że Ritrama nie jest uprawniona do odszkodowania, oraz że Fofitec nie ma obowiązku udzielania licencji dotyczącej dwóch patentów, których jest właścicielem.

W omawianej sprawie problematyczne stało się czy sądy niemieckie mają jurysdykcję. Wątpliwości powstały na tle art. 5 ust. 3 rozporządzenia 44/2001. Oś sporu dotyczyła pytania czy obejmuje on powództwo negatywne, tj. ustalenie, że określony stosunek prawny, prawo czy odpowiedzialność nie istnieje. W tej sytuacji, rozpatrujący sprawę w trzeciej instancji Bundesgerichtshof postanowił zadać następujące pytanie do TSUE:

„czy art. 5 pkt 3 rozporządzenia […] nr 44/2001 […] należy interpretować w ten sposób, że jurysdykcja w zakresie odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego obejmuje również powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, w którym potencjalny sprawca szkody zmierza do ustalenia, że potencjalnemu poszkodowanemu w związku z określoną sytuacją nie przysługują roszczenia wynikające z czynu niedozwolonego (w niniejszej sprawie: naruszenia przepisów prawa antymonopolowego)?”

W swym orzeczeniu Trybunał podkreślił, że szczególny charakter powództwa o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa zasadza się na okoliczności, że powód zmierza do ustalenia braku przesłanek odpowiedzialności, z której miałoby wynikać roszczenie pozwanego o naprawienie szkody. Chodzi tu jednak o te same przesłanki odpowiedzialności, co w typowym przypadku objętym art. 5 ust. 3, tj. powództwa o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym. W konsekwencji, Trybunał przyjął, że jeżeli okoliczności powództwa negatywnego mogą uzasadniać powiązanie z państwem, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące szkodę albo nastąpiła lub może nastąpić szkoda, to nie ma powodów dla odmowy sądom w tych dwóch miejscach jurysdykcji na podstawie art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001.

Na pytanie Bundesgerichtshof odpowiedział zatem, że „art. 5 pkt 3 rozporządzenia 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa zmierzające do stwierdzenia braku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego jest objęte zakresem stosowania tego przepisu.”

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s